Jochem Wijnands, fotograaf en juryvoorzitter.
Van Jochem Wijnands zijn een aantal boeken bekend, waaronder het prachtige fotoboek 'Wadden'. Tevens zijn er van zijn hand diverse reportages verschenen in tijdschriften als National Geographic, Geo en Traveler.
Kijk voor meer informatie op: http://www.jochemwijnands.com
Jan Huneman, waddenfotograaf.
Sinds 1976 is Jan Huneman als fotograaf actief in het waddengebied.
Kijk voor meer informatie op: http://www.waddenfotografie.nl
Meindert van Dijk, fotograaf en natuurgids.
Meindert van Dijk is naast fotograaf ook natuurgids en organiseert o.a. natuur(foto)wandelingen.
Kijk voor meer informatie op: http://www.meindertvandijkfotografie.nl/
Juryvoorzitter Jochem Wijnands:
Op de Wadden is alles ver weg, denk aan de vergezichten, de prachtige wolkenluchten, opvliegende grutto's en schepen aan de horizon - of juist heel dichtbij, zoals de bloemen, schelpen, een nestje, een aangespoeld stuk hout. Er tussen in vind je niet veel. Het is niet verrassend dat de foto's die ingezonden zijn bijna allemaal in deze twee categorieën vallen en dat dit ook voor de prijswinnaars geldt. Heel ver weg, of heel dichtbij.
We houden van de Wadden omdat ze onze ogen de gelegenheid geven om tot rust te komen, om te ontspannen, om héél ver te kijken. Een typische Waddenfoto is dan ook bijna altijd een vergezicht. Maar om te zien moet je je juist vaak inspannen. Zien is een werkwoord, het is ook zoeken. Aan het maken van een goede foto gaat het zien vooraf. Een goede foto is daarom vaak niet wat iedereen kon zien, maar wat alleen de fotograaf gezien heeft, wat de fotograaf gevonden heeft. Dat verklaart waarom iemand met een camera niet automatisch een goede fotograaf is.
1e prijs - Luc Hoogenstein met de foto 'Een oude kokkel'.
Jochem Wijnands: Wadden, vergezichten. Het Waddengevoel wordt vaak door een vergezicht gevangen. Maar zijn er ook stillevens die dat kunnen? Bij de inzendingen zaten een aantal prachtige foto's van creaties van de natuur, maar één foto sprong er uit. Wat we zien is een kokkel, die balanceert op een zandformatie. We kunnen zien hoe de wind zijn beeldhouwende werk heeft gedaan, dezelfde wind die ons op elke strandwandeling in het gezicht waait. Het weer kennen we ook. Bewolkt, maar niet donker, niet somber. Het licht is diffuus, overvloedig. We weten ook waar de kokkel ligt, namelijk op een breed strand, ergens hoog aan de vloedlijn. Maar het strand zelf is niet te zien, alleen een melkachtige leegte. Als we langer kijken zien we geen kokkel meer, maar een roofvogel die met zijn scherpe snavel plukt aan zijn prooi. Wat een mooie foto. De terechte winnaar van deze fotowedstrijd.
2e prijs - Sylvia Deelen met de foto 'Zonsopgang bij de vuurtoren op Ameland'.
Jan Huneman: De fotograaf heeft bij deze foto de juiste plaats en het goede moment gekozen om de vuurtoren van Ameland bij zonsopgang, zwevend op een eiland in een zee van ochtendnevels, te fotograferen. Een lucht met mooie ochtendkleuren in horizontale lijnen onderbroken door de strakke verticale lijn van de vuurtoren. Door de ochtendnevels is er weinig contrast waardoor er een mystieke sfeer opgeroepen wordt.Een prachtige foto, die deze karakteristieke vuurtoren als een Waker van het dynamisch Werelderfgoed weergeeft.
3e prijs - Jim van der Mee met de foto 'Drooggevallen schepen bij Kooihoekschor'.
Meindert van Dijk: Het ruimtelijke wad, twee maal daags onder water en tweemaal daags boven water. Voortdurend verse aanvoer van voedsel voor planten en dieren in dit dynamische natuurgebied. Waar keer op keer enorme hoeveelheden water en zand worden verplaatst. Waar het kan stormen en kan spoken. Maar ook waar vaak de stilte regeert. Alleen de vogels kun je dan nog horen. Heel veel vogels! Met je schip drooggevallen op een wadplaat ervaar je de rust, de ruimte en de stilte van het wad als nergens anders. Deze natuurbeleving is uniek.
Deze sfeerfoto maakt de rust, de ruimte en de stilte tastbaar. De egale lucht en de zeilschepen spiegelen in de natte wadbodem. De drie schepen versterken de compositie door hun oneven aantal. De foeragerende steltlopers op de voorgrond trekken zich niets aan van de menselijke aanwezigheid. Natuurwaarden in harmonie met natuurbeleving!
volg ons op Twitter