Els Knol-Licht:
Onze meest favoriete plek in het Werelderfgoed Waddenzee bevindt zich op of om eigen boot, in ons geval de 10m Westerdijk zeeschouw 'Weerlicht', vertoevend bij voorkeur ergens in het oostelijk waddengebied, grofweg tussen Ameland en het Duitse waddeneiland Wangeroog. Het steekt niet zo nauw waar dat is op het wad, als het maar een relatief beschut oppertje is met in de avonduren stroom en wind in dezelfde richting, het liefst met zicht op de ondergaande zon over droogvallende platen en geultjes.
Bij foto 1: 9 aug 2010- Voor het droogvallen overdag zijn we in de loop der jaren heel kritisch geworden, bij grote zomer warmte beginnen we er al niet meer aan, het verkoelende water is dan te lang te ver weg. Dit jaar zijn we om die reden weinig keren drooggevallen tijdens onze vakantieperiode op het wad. Een ideale gelegenheid (tij, tijdstip, weer en wind) hebben we later kunnen benutten om met onze toen bijna 5 jarige kleinzoon droog te vallen op de stevige zanderige bodem westelijk van het toegangsgeultje naar Schiermonnikoog. Dan is het genieten in het kwadraat. De verbazing over het wegtrekkende water ('Oma, de boot staat nu op het strand!'), het droogliggen (ietwat onthutst: 'het water is leeg') en het weer terugkomende water (staan op droogplekje tot voeten nat worden, 'eilandje hoppen').
Bij foto 2: 7 juli 2010- Het Duitse waddengebied kent vele eilanden, die samen met de Nederlandse (en Deense) tot het Werelderfgoed Waddenzee behoren. Onze meest favoriete plek daar is bij de oostpunt van Wangeroog, alles is volgens ons ter plekke op een onbewolkte dag feller/helderder van kleur: zand, zee en lucht. Dit jaar zijn we door omstandigheden niet verder gegaan als Wangeroog-west en hebben de naar oost gedraaide wind benut. We kwamen terecht op het eiland Spiekeroog, een ander favoriet waddeneiland van ons. Wat we nergens anders zien, hebben we hier wel vaker gezien, een ondiep stekende boot die zijn ligplaats zoekt in het prieltje westelijk van de haven. Bij laagwater weggezakt in het land. Idyllisch. Op de foto: het water stroomt het prieltje weer in.
Bij foto 3: 1 juli 2010- Twee geulen gescheiden door een plaat. Zeehonden op de plaat, aan de ene kant vaart de veerboot naar Norddeich langs, aan de ander kant wij. Op dit moment is het half tij en opkomend water. Ondanks alle drukte van het vaarverkeer tussen Norderney en Norddeich hebben zeehonden hier hun vaste stek, zoals je dat ook ziet op het bekende traject tussen Harlingen en Terschelling/Vlieland langs de Richel. Gelukkig maar, dat de Werelderfgoed status ook ruimte blijft bieden om zonder vergunning zeehonden in de vrije natuur te zien. Er zijn al zoveel gebieden 'gesloten'.